Thuisgevoel is een soort van autisme

DATUMseptember 2011
LOCATIENoorderhof, Amsterdam

Lichtgespannen neem ik plaats op een bankje in de A.J. Krophollerstraat in Amsterdam Nieuw-West. Het is een bankje voor de deur van een van de bewoners van deze straat. Als het bankje een verlengstuk van het huis is, van het thuis, dan zullen mensen hierop reageren. Misschien reageren ze verbaasd en verrast, maar misschien ook boos. Alsof ik hun privé binnendring.

Binnendringen is mijn doel. Vandaar ook de witte vlag. Ik kom in vrede. Ik zoek een gesprek. Om te leren van een ander en over mezelf. Over thuisgevoel.

De spanning stijgt langzaam wanneer ik een paar minuten op het bankje zit. Maar het werpt zijn vruchten af. Ik raak in gesprek met mensen die ik niet ken. We spreken over thuisvoelen.

Thuisgevoel is een soort autisme

De gesprekken in de A.J. Krophollerstraat leiddentot een belangrijke conclusie: ‘Thuisgevoel is een soort autisme’. Wat hebben autisme en thuisgevoel dan met elkaar te maken? Zoekend naar beschrijvingen van autisme stuitte ik op deze tekst. Hierin liet ik het woord autist weg.

‘Thuisgevoel. In de onoverzichtelijke wereld zoek je naar zekerheid en veiligheid door je vast te klampen aan details en vaste gewoontes. Vaak is een gedachte of bezigheid allesoverheersend en wordt deze steeds herhaald. Veranderingen kunnen leiden tot grote paniek. Voor een buitenstaander kan dit zeer verwarrend en onbegrijpelijk zijn.’

Thuisgevoel bestaat, net als autisme, uit het zoeken en creëren van vaste patronen en rituelen en het herhalen van die patronen en rituelen. En dat is waar ook ik mij thuis bij voel. Ik neem me daarom voor zelf patronen en rituelen te maken. Zo bevestig ik een mini-orgeltje aan mijn toiletdeur. Iedere keer als ik op het toilet zit dan draai ik aan het orgeltje. Dit weerklinkt door het hele huis. Iedereen kan me horen.

 

In samenwerking met